Przemyślenia

#7

W moim życiu było wiele momentów, kiedy prawie byłam szczęśliwa, prawie byłam stabilna finansowo i prawie byłam kochana i zaopiekowana.

Dużo czasu szukałam w sobie, dlaczego?

Przecież tyle już zobaczyłam, zrobiłam, odczarowałam i mój króliczek ucieka. A ja znowu w rozsypce.

I dotarłam, odnalazłam siebie tą, która nie wierzy w to, że zasługuje, że może być dopieszczona, szczęśliwa i kochana. Dotarłam do kołyski, w której leżało samotne dziecko otoczone ciemnością i pustką. Nie było nam łatwo nawiązać kontaktu, nie było łatwo dowiedzieć się jak mogę pomóc temu maleństwu, które nie wierzy, że życie jest dobre i bezpieczne.

Jednak dzięki cierpliwości udało się, udało się wziąć ją na ręce i tulić. Udało się dać jej światło bezwarunkowej miłości, zamiast czarnej pustki i nicości.

Przemyślenia

#6

Wewnętrzna praca to górki i dołki, wzloty i upadki, ogromne zaangażowanie, miłość i cierpliwość.

Wiele razy byłam na siebie wściekła i zniecierpliwiona, ponieważ włożyłam już tyle pracy, a tu wraca frustracja i złość.

Pytałam wszechświat – Dlaczego nadal nie protrafię kochać w pełni?!

Dopiero z czasem zrozumiałam, że nie można jednorazowo i szybko odkryć wszystkich ran. Niektóre z nich były bardzo głębokie i moje wewnętrzne dziecko potrzebowało nabrać do mnie zaufania, poczuć się bardzo bezpiecznie, aby mogło się podzielić tym, co głęboko schowane i zatrzaśnięte na wiele spustów.

Nasze wewnętrzne dzieci otworzą się jeśli poczują naszą dojrzałość do zmiany, gotowość do wsparcia i poradzenia sobie z emocjami z przeszłości.

Ruszycie razem w drogę do pełnej, bezwarunkowej miłości <3

Przemyślenia

#5

W momencie, kiedy zanurzyłam się w swój cień wydarzyło się dużo spraw i sytuacji, z którymi chciałam się zmierzyć. Było wiele momentów, w których byłam przerażona i chciałam uciec, zrezygnować. Ale nie mogłam, wiedziałam, że to, co za mną, nie jest tym, co mi służyło. Więc podnosiłam się z kolan, otarłam łzy i szłam na spotkanie.

Wiem, że w każdym z nas jest wiele wątpliwości i pytań. Czy warto? Czy muszę? Czy nie ma drogi na skróty?
Kochani, nie ma.

Teraz wiem, że każda ta sytuacja, z którą się zmierzyłam sama, zwracała mi cząstkę mojej duszy. Potrzebowałam i czasu i wielu prób, aby pokazać sobie jak bardzo siebie kocham i jak bardzo mogę na siebie liczyć. Wyszłam z roli ofiary i kogoś, komu przytrafiają się nieszczęścia.

Powiedziałam TAK – sobie z podniesioną głową i radością.

I tego Wam życzę <3

Przemyślenia

#4

Zaleczenie “matczynej rany” było podstawą, na której mogłam budować siebie. Dało mi siłę do zintegrowania mojej osoby i zmierzenia się z tym, co wyparłam, czego nie chciałam w sobie zaakcentować.

Jako poranione dziecko chciałam widzieć w sobie tylko to, co dobre, to, co białe. A to nie byłam ja. Przecież jest w nas radość i smutek, miłość i nienawiść, frustracja i spokój. To jest nasza pełnia, dojrzałość.

Integralność dała mi spokój i szczęście. Akceptuję siebie, kiedy przepełnia mnie radość, ale też wtedy, kiedy jestem wściekła. Dzięki temu mam siłę i swobodę do ucieleśniania tego, o czym marzę. Już nie muszę tracić energii na utrzymywanie fałszywego ja. Teraz realizuje marzenia, które dotychczas pozostawały w sferze marzeń, teraz mogę dać sobie to, czego pragnę w materii.

Dla tego momentu warto przejść przez całą ciemną otchłań, nieświadomość i cierpienie.

Warto spojrzeć naszym największym lękom i strachom w twarz. Odważyć się.

Kochani najpiękniejsi jesteśmy wtedy, jeśli są w nas wszystkie kolory, wszystkie emocje.

Jesteśmy piękni, jeśli pozwalamy wyrazić siebie w każdej sytuacji i emocji.

Przemyślenia

#3

Im więcej jest w nas prawdy o sobie tym mniej toksycznych osób przy nas. Może to być przytłaczające i trudne, bo jest to moment, kiedy mierzymy się sami ze sobą i ze światem.

Pustka, która pojawia się po relacjach, które odeszły jest dotkliwa. Kiedy sama przeżywałam ten czas zdarzało mi się prosić o wsparcie i empatię osoby, które nie były w stanie mi tego dać. Było to dla mnie bardzo dotkliwe doświadczenie, jednak nauczyło mnie mierzyć się ze swoim strachem przed samotnością i odrzuceniem.

Z czasem nauczyłam się wspierać sama siebie w tak trudnych momentach lub prosić o wsparcie osoby, które rzeczywiście mi je dawały. Wymagało to ode mnie odwagi i samodyscypliny, wyjścia z dotychczasowych schematów. Wymagało to również czasu i codziennej nauki dbania o siebie i wsłuchiwania się w swoje emocje.