Każdy, kto znajdzie w sobie siłę na spotkanie ze swoim dzieciństwem, swoją prawdą o nim i związanym z nim bólem jest pełnym odwagi człowiekiem. Nagrodą za uznanie swojej przeszłości jest świadome życie pozbawione iluzji. Widzenie sytuacji oczyma dojrzałego człowieka, życie tu i teraz. Aby tak się stało potrzebne jest zanurzenie w ciało, pobudzenie go do odkrywania uśpionych w nim emocji.

Przez większość swojego życia byłam przekonana, że nie potrafię kochać. To przekonanie zatruwało mnie bardzo silnie. Miałam ogromne poczucie winy i smutek, przecież robiłam tak wiele, a jednak nie czułam, że żyję w bliskich i serdecznych relacjach z bliskimi.

Dopiero, kiedy zrozumiałam, że miłość NIE OZNACZA służalczości, bezwarunkowego oddania się obiektowi i spełniania oczekiwań drugiej strony, bez oczekiwania odwzajemnienia. Świadomość tego, że w prawdziwej miłosnej relacji, czy to z partnerem, rodziną, czy przyjacielem dajemy i dostajemy. Dajemy szacunek, miłość, opiekę i dokładnie to samo dostajemy w zamian. A jeżeli tego nie ma, jeżeli czujemy w sercu brak to znaczy, że relacja nie jest zrównoważona.

Świadomość, daje możliwość rozmowy z drugą osobą i pracy nad relacją, dopełnienie jej. A w przypadku braku porozumienia rozluźnienie relacji lub jej zakończenie. Każda z decyzji jest wyzwaniem do powiedzenia naszej prawdy i zatroszczenia się o siebie. Wymaga to odwagi.

Nagrodą jest prawdziwa i szczera relacja. Poczucie akceptacji i miłości. Pewność, że nawet wtedy, gdy świat nas odrzuci znajdziemy ramiona, które dadzą nam oparcie.
Czego Wam życzę <3

Pamiętam siebie i swoje niezrozumienie, kiedy po dwóch dniach kursu “Porozumienie bez Przemocy” nie CZUŁAM tego. Tak, znałam formułki, WIEDZIAŁAM, ale NIE czułam!!!

Minęły lata spojrzałam w siebie, zaleczyłam matczyną ranę, nawiązałam kontakt z moim wewnętrznym dzieckiem i BINGO słowa płynęły z serca, znalazłam przestrzeń na rozumienie innych, CZUŁAM to, co kiedyś poznałam głową. To, co mówiłam było czyste, nie było tam zgrzytu, frustracji. Miałam przestrzeń dla siebie i innych.

Wtedy dotarło do mnie, że poznanie metody, techniki to tylko powierzchnia, dopuszczenie do serca i ucieleśnienie to prawdziwe życie zgodnie z prawdą.

Jeśli spotkacie na swojej ścieżce kogoś, kto pięknie mówi, ale Wasze serce czuje zgrzyt, pozwólcie sobie na to uczucie. Tylko serce rozpozna prawdę w człowieku, nawet wtedy, gdy głowa będzie słyszeć WIELKIE słowa.

Otwórzcie serca na siebie i swoją prawdę <3

Dla osób, które doznały traum i schowały swoją prawdę, powrót do siebie bywa niespodzianką i cudownym odkryciem.

Dla mnie tą niespodzianką było odkrycie mojego powołania. Od lat uczyłam angielskiego. Myślałam, że prawda, którą odkrywam ma służyć tylko mi. Nie potrafiąc podjąć decyzji oddałam ją Wyższej Świadomości – niech mnie prowadzi. Wokół mnie pojawiły się osoby, które chciały słuchać, czym żyję i jak odnalazłam siebie. Zaczęłam pisać. Moje powołanie klarowało się, a ja coraz odważniej mówiłam o nim. Aż doszłam do momentu, kiedy poczułam, że już nie dam rady uczyć pomimo tego, że nie miałam stabilizacji finansowej w moim powołaniu to nie potrafiłam już zatrzymać tego, co się urodziło. Pojawiło się kolejne wyzwanie. Powiedzenie światu jak pracuję, nie stoi za mną dyplom, świadomie go nie mam, ponieważ moja praca to moja intuicja, to ona prowadzi mnie i pokazuje, gdzie jest problem i co należy naprawić. Było to dla mnie trudne, ponieważ żyję w patriarchalnym świecie, gdzie dla wielu wartością jest dyplom. Nie neguję tego. Tylko mówię, że pokazanie siebie było dla mnie wyzwaniem. Jednocześnie, pozwoliło mi to docenić siebie i to, jaką wartość ma moja umiejętność widzenia głębiej i szerzej.

Piszę to, ponieważ chcę podziękować Wszystkim, którzy wsparli mnie w momentach, kiedy wątpiłam i bałam się. Dzięki temu, że piszecie i jesteście w tej przestrzeni ja rozwijam się dalej, widzę coraz więcej. Z całego serca dziękuję <3